«سرگردان در مدرسه» عنوان کتابی است از رُز دابل یو گرین استاد روانشناسی هاروادِ آمریکا.
گرین در این کتاب از نوآموز/دانش آموزانی می نویسد که مدرسه را جهنم می دانند و جهنمی می کند. در نگاهِ بزرگ ترها این دانش آموزان «ترقه» هایی هستند که هر لحظه امکان انفجارشان هست. آن ها با درس و مشق میانه ای ندارند و به جز ایجادِ دردسر برای دیگران کاری از دستشان برنمی آید. گرین می نویسد ما باید دریچه یِ ذهنمان را کمی بازتر کنیم و از سیاه یا سفید دیدنِ مسائل بپرهیزیم. به جایِ "این بچه اگر بخواهد می تواند " بهتر است بگوییم؛ "این بچه اگر بتواند درست رفتار می کند ".
به عقیده یِ گرین اگر در رفتار و کردارِ کودک یا نوجوانی کمبودی هست به این دلیل است که توانایی های او (یا بعضی از توانایی های او) هنوز تکامل نیافنه اند. او راهِ برخورد با مسائل را نیاموخته است. گرین می نویسد؛ "هرز رفتنِ استعدادها یک تراژدی یا یک فاجعه است. در بسیاری از مدارس ما هنوز که هنوز است اولیاء مدرسه نفهمیده اند چرا بعضی از دانش آموزان اینگونه پردردسر می شوند ".
آنچه خانم گرین می نویسد خاصِ کشور آمریکا نیست. او انگار مثال هایش را از مدرسه های ایران دست چین کرده است. ما عادت کرده ایم گناهِ خطاها و کمبودها را به گردنِ نوآموز/دانش آموز بیاندازیم. همیشه این اوست که نقصی دارد، اوست که با جمع نمی سازد، اوست که مغزِ ما را می خورد، اوست که انگیزه یِ یادگیری ندارد، اوست که مرزهایِ خود را نمی شناسد، اوست که می خواهد موردِ توّجه عالم و آدم باشد و از همین روی است که دست به هر کاری می زند و...
این شیوه یِ نگریستن به مسائلِ نوآموزان خرجی برای ما ندارد. کافی است شخص را متهم کنیم و شانه هایِ خود را از بارِ مسؤلیت خالی. ما نمی دانیم که این گونه برخورد کردن، از شناخت و دانشِ اندکِ ما سرچشمه می گیرد. تا زمانی که ما ریشه های مشکلات را در وجودِ یک فرد جست و جو می کنیم از علم و آگاهی به دور هستیم.
کتابِ «سرگردان در مدرسه» اولیاء مدرسه و خانواده ها را موردِ خطاب قرار می دهد. نویسنده با ارائه دادنِ شیوه یِ تربیتی ای که به «سی پی اس» مشهور شده است، راه حل هایی جلویِ پای خواننده می گذارد. «سی پی اس» از سه مرحله یا بهتر بگویم سه پایه تشکیل شده است؛ شفقت و مهربانی، تعریفِ مشکل و دعوت و جلب. راه حل بایستی توسطِ جمع ( افرادی که در پیرامونِ دانش آموزان هستند، اعضایِ خانواده/اولیاء مدرسه) جستجو شود. به نظرِ گرین ما باید از این نقطه نظر حرکت کنیم که نوآموز/دانش آموز انگیزهِ یادگیری دارد و خوب را از بد تشخیص می دهد و او به اندازه یِ کافی مجازات شده است. منظورِ او از مجازات شدنِ نوآموز/دانش آموز مشکلی است که او با آن در حالِ دست و پنجه نرم کردن است.
The Collaborative Problem Solving; سی پی اس
Ross W. Greene.