زبان آموزی و اعتماد به نفس-۵

به اعتقادِ ویلیام جیمز میزانِ اشتیاقِ فرد به مقایسه میانِ «منِ آرزوها» و «منِ حقیقی» از اهمیت والایی برخودار است و به عنوانِ یک عاملِ مؤثر در ارزیابیِ فرد از خود نقش بازی می کند. علاوه بر این علاقه فرد به موضوع درسی نیز دارای اهمیت بسیار است. ریاضیات از جانبِ دانش آموزی که به ورزش علاقه دارد موضوعی بی اهمیت تلقی می شود. بدین ترتیب نه تنها خودِ دانش آموز که حتا معلم محکی در دست دارد که به او کمک می کند تا با کمی حوصله وُ صرف وقت و با اندکی محاسبه میزانِ اعتماد به نفس شاگرد خود را در تک تک مواد درسی بسنجد.
آیا به راستی ما محکی در دست داریم که به ما نشان دهد فرد یا دانش آموز چه تصویری از خود دارد؟ اسکار وایلد می گوید "فرد زمانی خودش است که دارد درباره یِ خودش حرف می زند. به او یک ماسک بده، آنگاه او حقیقتِ خودش را نمایان خواهد کرد."
امّا از گفته یِ اسکاروایلد که بگذریم «تصویری از خود/من» داشتن همانقدر دشوار است که سنجشِ آن توسط دیگری. ما وسیله ای در دست نداریم که بتواند تصویرِ واقعی فرد را به ما نشان دهد. تست ها و آزمون هایی که روانشناسان و پژوهشگران علم پداگوژیک در این زمینه ارائه می دهند نیز نمی تواند آنگونه که باید ما را به «منِ حقیقی» فرد نزدیک کند. اما با تمامِ این تفاصیل به کمک این تست ها می توان به یک برداشت کلی از فرد و نگاه فرد به خود رسید.
برما روشن است که نفوذ به درونِ فرد و کندوکاو اندرونِ او ناممکن است. از اینروست که رفتار فرد به عنوانِ تنها محکِ ممکن به میان می آید. در کشورهای اروپایی پژوهشگران علم پداگوژیک و روانشناسان کودک یک سری تست های استاندارشده تهیه و تنظیم کرده اند. «معلم های ویژه/راهنما» پس از گذراندن دوره های فشرده ی چند روزه حق استفاده از این تست ها را دارند. (معلم ویژه یا معلم راهنما معلمی است که پس از گذران دوران تربیت معلم/درجه لیسانس دوره ی فوق لیسانس می گذراند تا بیاموزد چگونه به دانش آموزانی که در یادگیری دچار مشکل می شوند کمک کند. اغلب این معلم ها راهنمایِ دیگر معلم ها نیز هستند.)
تست هایِ «تصویر فرد از خود» شامل پرسش های ساده ای از قبیلِ «به نظر تو بهترین مواد درسی کدام است؟» یا «آیا در مدرسه احساس امنیت می کنی؟» است. هر پاسخِ مثبت یک امتیاز به فرد می دهد. از مقایسه مجموعه ی امتیازات با جدول استاندارد می توان بطور نسبی تعین کرد آیا فرد اعتماد به نفس دارد یا نه.
بی شک دانش آموزی که احساس ناامنیتی و ترس می کند نمی تواند با خیالِ آسوده به تحصیل بپردازد و نتایج شایانی به دست آورد. دانش آموز بایستی پیش از نشان دادنِ میزان آگاهی و دانشِ خود نشان دهد که در کلاس درس احساسِ آرامش می کند. احساس آرامش و رضایت را هرگز نمی توان به اجبار و بطور مصنوعی در خود/فرد ایجاد کرد. گفتگوهای فردی و گروهی یکی از راه های رسیدن به تصویری از خود است.

شنبه ۲۱ خرداد ۱٣۹۰ - ۱۱ ژوئن